بداريد . » « 11 » ابو ذر غفارى گفته است : امام تو در نزد خداوند شفيع توست ، پس سفيه و فاسق را شفيع قرار ندهيد . « 12 » همان گونه كه از مقدّم داشتن امامى كه مأمومين از وى كراهت دارند نهى شده ، از تقدّم امامى كه در پشت سر او كسانى وجود دارند كه از او فقيه‌تر و قرائت آنها صحيحتر مىباشد نيز منع شده است . در الفقيه آمده كه پيامبر خدا فرموده است : « هر كس در جمعى به امامت نماز بگزارد و در ميان آنها كسى عالمتر از او وجود داشته باشد ، كار آنها تا روز قيامت پيوسته رو به پستى خواهد بود . » « 13 » بلى ، اگر كسى كه سزاوارتر از اوست از امامت در نماز امتناع كند ، وى تقدّم خواهد داشت ؛ و در غير مواردى كه ذكر شد چنانچه او را مقدّم بدارند ، و بداند كه مىتواند به شرايط امام جماعت عمل كند بايد تقدّم را بپذيرد ، و سزاوار نيست از قبول آن شانه خالى كند ، مگر اين كه عادت به آن نداشته ، و بر اثر شرم از مأمومين به ويژه در جهر به قرائت دلش مشغول شود و اخلاص او در نماز از ميان برود . اگر كسى را ميان اذان و پيشنمازى مخيّر كنند سزاوار است پيشنمازى را اختيار كند ، زيرا آن افضل است . جمع ميان هر دو در نزد ما ( شيعه ) كراهتى ندارد ، زيرا همان گونه كه اصحاب ما روايت كرده‌اند اين امر از سوى پيامبر ( ص ) واقع شده و بسا اوقات كه آن حضرت خودش اذان مىگفت و ديگرى اقامه مىخواند و يا عكس آن صورت مىگرفت . بر خلاف آنچه غزّالى گمان كرده است در امامت نماز هيچ خطرى نيست ، زيرا از نظر ما امام تنها قرائت حمد و سوره را تحمّل مىكند ، همان‌گونه كه در الفقيه « 14 » از امام

--> ( 11 ) الفقيه ، ص 103 ، شماره 12 ، 14 ، 15 . ( 12 ) الفقيه ، ص 103 ، شماره 12 ، 14 ، 15 . ( 13 ) الفقيه ، ص 103 ، شماره 13 ؛ تهذيب ، ج 1 ، ص 130 . ( 14 ) همان مأخذ ، ص 103 ، شماره 16 .